Nee, deze blog - geschreven door Sjoukje van hondenhotel Excellent - gaat niet over Flappie die op tafel belandde. Deze blog gaat over Hugo. Hugo die met spoed bij de adoptant weg moest.
Op 16 december ontving Straydogs Rescue een spoedverzoek tot herplaatsing. Op diezelfde dag ontving ik in de teamchat een foto van Hugo. Hugo voor adoptie en Hugo na adoptie. Hier zit 12.2 kg verschil in. 12.2 kilo in nog geen 5 jaar tijd. Ik zei direct wow, als deze hond een nieuwe plek vindt dan zal ik hun begeleiding geven om hem verantwoord te laten afvallen. Want dat is namelijk niet geef hem maar de helft van zijn eten. Dan gaat het juist mis. Mis met zijn suiker, mis met zijn maag-darmsysteem, mis met Hugo.
Op 22 december kwam er in de teamchat dat Hugo een kennismaking zou hebben. Hugo ging kennismaken op de 23e, helaas bleek de klik er niet. Niet met de adoptant en ook niet met de huidige hond. Na een slapeloze nacht kwam op de 24e in de middag het bericht dat Hugo naar Haule kon, mocht mijn aanbod nog staan. Dus het was kerstavond dat Hugo zich aandiende. Een grom bij het uit de auto halen, een totaal gestreste hond, wallen onder de ogen waar je u tegen zegt. Een hond die zo uit zijn veilige situatie is gerukt, ergens terechtkwam waar hij helaas niet 'gewenst' was en vervolgens 2u in de auto moest naar mij. In het donker ontmoette ik hem. Een vierkant flatgebouw van een hond. En nee, niet zo’n flatgebouw als tante P haar hond. Een hond die vierkant is en onder mijn knieën uitkomt.
Niet gegeten, geen ontlasting, te gestrest. Onrust in het lijf, hijgen, steunen, kreunen. Maar wel vertrouwen. Vertrouwen naar mij, Paul, de meisjes en Dixy. Onze eerste nacht was een drama. Als we 4u hebben kunnen slapen is dat veel. Naast mij in de slaapkamer, mijn hand in contact met hem. Als hij mij maar voelde, dan kwam er rust. Soms een diepe zucht, soms een pootje dat mij even zocht.
Inmiddels zijn we een paar dagen verder. Ik juich in stilte als hij eet en zich veilig genoeg voelt om te poepen. Ik heb een blij moment als hij een gekke beweging maakt, wat al niet zo gemakkelijk gaat met zijn extreme overgewicht. Ik smelt als ik zie hoe mijn meiden met hem omgaan. Ik lach als hij aanslaat en met zijn schorre blaf zich laat horen en ik ben trots op mijn eigen honden die hem laten. Laten in zijn waarde, laten in dat hij geen contact wil. Maar ook trots op mijn gasten, die hem gewoon negeren als hij rondscharrelt.
Ik heb de meest Excellente gedragstherapeut onder de spoedknop. Jaren ben ik gastgezin geweest, op Bonaire en in Nederland. Maar mijn eigen kennis zit mij in de weg. Terwijl ik eerder vanmiddag deze blog typte kon hij geen rust vinden. In de ochtend heerlijk rondgestruind in de tuin, leren snuffelen, leren zelfstandige keuzes maken. Het was te veel voor hem en daarna kon hij zijn draai niet vinden. Ik ging voor ‘straf’ op de bank zitten, met de laptop op schoot. Niet actief aan tafel, niet druk in gesprek, niet druk met van alles. Ik ging in een soort van chill. Het was bijna een rustmoment voor mijzelf, alleen maar om Hugo te laten slapen. En dat ging hij doen. Terwijl ik tante P even aan de lijn had hoorde ze hem snurken. Hard, verwerkend, knipperend met zijn ogen, trillend met zijn poten, kleine blafjes.
Ik heb zo, zo, zo te doen met deze bejaarde man van bijna 10 jaar. Na nog geen 5 jaar is hij aan de kant gezet. Totaal ontdaan en ontheemd. Het lijkt wel of hij niks heeft geleerd. In gedragstherapie termen praten we misschien wel over aangeleerde hulpeloosheid, impuls controle en angsten voor het alleen zijn. Ik hoop van harte dat dit goed komt. Met tijd, rust, geduld, structuur en liefde komen we een heel eind.
Hugo heeft een lang traject voor de boeg tot hij weer een gezond gewicht heeft. We streven eerst naar 25 kilo. Hier zijn we minimaal 16 tot 20 weken mee zoet. Daarna gaan we naar 20 kg en uiteindelijk hopen we weer rond zijn gewicht uit te komen van bijna 5 jaar geleden. Dan kan hij een tweede jeugd beginnen als de kilo’s weg zijn. Dat hij weer zonder fysieke beperkingen kan gaan ademhalen, liggen, lopen, rennen en doen wat een hond kan en mag doen.
