Mano 🥰 wacht op een passend blijvend thuis
Dit prachtige kereltje is al langere tijd in opvang in Nederland. Het is ons nog niet gelukt om voor hem een goed passen thuis te vinden; helpen jullie mee om hem opnieuw onder de aandacht te brengen? Vast bedankt! 💖
Mano’s gastmoeder schrijft:
“Kabouter Maneschijn Pollewop, aka Mano. 🩵 De kleinste pup van moeder Annie. 🌟 Zijn vier zusjes kwamen in Nederland voor en na hem en zijn allemaal al geplaatst. Broertje Matteo wacht nog in Roemenië op een (opvang)plekje.
Soms denk ik: wat doe ik niet goed dat hij hier nog zit?
Maar er zijn aanvragen genoeg. Alleen niet passend bij zijn behoeften. Hij lijkt qua gedrag veel op zijn moeder Annie, die ook al langere tijd wacht op goed passende adoptanten. Beide zijn geweldige honden ❣️ - maar kunnen alleen gelukkig zijn en blijven in een thuis met specifieke kenmerken.
Mano is nu 3,5 maand hier en hij is 8,5 maand oud.
In huis is hij 100% comfy, dol op alle drie honden in huis, dol op zowel mijn vriend Martijn als op mij, dol op eten, spelen, knuffelen, slapen. 🥰
Hij is wel angstig als je ineens met een doos rondloopt, of als Martijn in zijn dobok (een wit vechtsportpak) de trap afkomt, dan moet-ie dat even goed beblaffen! Maar hij wil ook best dapper genoeg zijn om even te komen kijken. We zetten alles waar hij van schrikt even neer, zodat het niet beweegt, laag is en hij zelf kan komen kijken (of niet). Martijn draagt altijd zwarte kleren en kennelijk is dit wereldschokkend.
Wandelen. Prima, leuk als we in het groen lopen, met één van de roedelgenoten erbij en er is niets te zien, geen mensen, geen honden, geen fietsen. Liefst ook niets te horen.
Maar is er (licht) verkeer, dan gaat het lopen wel door, maar is hij een beetje bedrukt en vindt hij het niet leuk meer. Snoepjes aannemen (zelfs knakworst) tijdens het wandelen doet hij heel af en toe, maar meestal niet. Dat zegt iets over zijn spanning.
Samen rennen met de anderen vindt hij geweldig, samen rennen met mij vindt hij ook helemaal da bomb! 🙂 Maar buiten kan hij zelfs schichtig reageren op mij… want zijn zintuigen staan op standje 'vlucht'. Het enige dat hij dan wil, is terug naar huis. Eenmaal weer thuis is het weer knuffelen en helemaal fijn.
Je kan trainen wat je wilt hierin, maar “Maantje” moet gewoon op een plekje belanden waar niks te beleven valt buiten. Een zo rustig mogelijke omgeving.
Ik zag dat bij zijn mams Annie zoiets ook gevraagd wordt. Acceptatie van hoe zij is. En datzelfde geldt voor Mano.
Hij vindt de drukke wereld niet leuk en de maar een heel klein beetje drukke wereld ook niet. Thuis is hij hartstikke happy en in de tuin ook inmiddels, daar zijn geluiden van buren niet meer zo eng.
We blijven dingen testen om te kijken wat werkt, maar daarbij proberen we niet over zijn grenzen te gaan, we maken heel kleine stapjes. We proberen vooral te zoeken waar hij zich lekker en fijn en veilig bij voelt.
Gelukkig is hij in huis helemaal ok en happy en vrolijk! Het is jammer, maar aan de andere kant: het mannetje is gewoon zo.
Ik vind hem geweldig: hij is zo grappig, soms best een hittepetitje, actief, lollig, lief, sociaal met de anderen. We blijven wachten op die speld in een hooiberg, die helemaal past bij hem. En wie weet wat we ondertussen nog kunnen bereiken."
〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️
🔷👉Kijk voor aanvullende informatie, meer foto's en filmpjes van Mano op zijn profielpagina.
Misschien ben jij die "speld in de hooiberg"?
💪 Samen staan we sterk!
Want des te meer likes, opmerkingen en deelacties onze berichten op Facebook krijgen, hoe vaker ze op de tijdlijnen van mensen verschijnen die geïnteresseerd zijn in honden. 🙏
Help je mee door het bovenstaande bericht te delen?
Dankjewel !❤️🐾
Natuurlijk delen wij graag al het laatste nieuws.
Of het nu gaat om honden die beschikbaar zijn voor adoptie, sponsoracties of honden die hun forever home hebben gevonden; lees al onze updates op de nieuwspagina.
