STRAYDOGS RESCUE NEDERLAND
voor hulp aan thuisloze honden in roemenië
STRAYDOGS RESCUE NEDERLAND
voor hulp aan thuisloze honden in roemenië
previous arrow
next arrow
Slider

Gastmoeder aan het woord: Jeanne

119212421 3488775811174934 5953815697017107097 oGastmoeder Jeanne van Hoof vertelt over haar ervaringen met het opvangen van honden. Sinds 2016 vangt ze honden op. In totaal heeft ze tot nu toe 14 honden geholpen een betere toekomst te krijgen waarvan 10 honden via Straydogs Rescue Nederland.

Hoe lang vang je al honden op?

In de zomer van 2015 kreeg ik enorme behoefte om een hond te nemen. Maar ik had 3 katten (grootmoeder, moeder en dochter) en vond dat ik niet meer op me moest nemen qua financiële verantwoordelijkheden. Want ik woonde in een jaren-30-kluspand waar nog enorm veel aan gedaan moet worden en was verplicht mezelf op een heel strak budget te zetten. Maar het bleef knagen. Ineens wist ik het: ik ging tijdelijk een hondje opvangen voor een stichting. Heel zorgvuldig een stichting uitgekozen en toen terecht gekomen bij een stichting die oude en gehandicapte hondjes uit Zuid-Europa ophaalde, echt hondjes die anders kansloos zouden zijn. Het duurde enkele maanden voordat mijn adres goedgekeurd en een ‘makkelijk’ hondje was uitgezocht, want ik had maar beperkt ervaring met honden. April 2016 kwam hij eindelijk aan: Rocky. Wat had ik een eeuwigheid op hem gewacht! Bij aankomst bleek het een enorm lief en schattig hondje te zijn, er waren verschillende gastgezinnen en adoptanten samen in de tuin van een van de bestuursleden toen het transportbusje aankwam. We moesten op elkaar wachten want alle dierenpaspoorten moesten worden gesorteerd en documenten ondertekend. Echter: ik kreeg het hondje niet mee, want iemand anders was tijdens het wachten verliefd op het hondje geworden en wilde hem adopteren! Een dubbel gevoel: met lege handen naar huis, maar dankzij mij had Rocky wel zijn forever home gevonden. Dus toch blij. Om een lang verhaal kort te maken: ik vang uiteindelijk pas vanaf zomer 2016 hondjes op maar ik was er al een jaar mee bezig voordat de eerste in huis kon komen.

Hoeveel hondjes heb je opgevangen?

Als ik Rocky mag meerekenen en de 2 later door mij geadopteerde asielhonden, zijn het er 14, waarvan 10 voor Straydogs Rescue Nederland. De jongste was 11 maanden, de oudste 13 jaar. Dat was een schattig zwart terriermixje, Robbie. Hij is na 9 maanden, op zijn 14e verjaardag, alsnog geadopteerd. En dat terwijl Robbie enorm veel issues had: niet gecastreerd, markeerde alles wat los en vast zat BINNENSHUIS, bij voorkeur mijn antieke stoel. Een lage bijtdrempel, beet zo ineens in je voet of je hand, een keer moest ik met een enorm gezwollen hand naar de eerste hulp want zo’n piepklein bijtwondje kan enorm opspelen, het voelt of elk botje gebroken is. Maar het markeren was echt om hopeloos van te worden: zelfs als ik tijdens de wandeling even met iemand bleef praten, lichtte hij zijn poot op en markeerde mijn enkel. Tja, je weet maar nooit of Robbie niet zelf de weg naar huis terug moet vinden, toch? Om het markeren af te laten leren heb ik heel wat research moeten doen! Maar het is heel goed gelukt: van gemiddeld 5 tot 10 keer per dag markeren heb ik het terug kunnen brengen naar nog ca. 1 incidentje per week. Door 3 dingen te doen: 1. Antiplasbandje zoals chihuahua fokkers gebruiken, de plas komt dan op de buik en dat is niet fijn; 2. Castratie mag niet meer bij een oud hondje maar ik heb geregeld dat hij een implantaat kreeg, dat helpt ook een beetje; 3. Uitlaat-training: niet toestaan dat elk boompje besproeit wordt maar stug doorlopen naar een vaste plasplek. Robbie was schattig om te zien en zo’n klein hondje kan soms nog heel oud worden, dus ik ben blij dat ik hem uit een uitzichtloze situatie heb kunnen helpen. Dat geeft ook meteen antwoord op de volgende vraag:

Wat vind je bijzonder / mooi aan het opvangen?

Ik vind het heerlijk dat ik met veel geduld en doorzettingsvermogen de issues van Robbie met succes heb kunnen aanpakken en ook dat hij dankzij mij uit de dead-end street is gehaald. Waar je het meest moeite voor hebt moeten doen, blijft je het beste bij. Wat ik ook prachtig vindt, is dat sommige adoptanten contact houden en regelmatig updates geven, zoals bijvoorbeeld de adoptant van Sunny, heel leuk om te horen!

Wat vind je moeilijk aan het opvangen van een rescuehondje?

Een keer heb ik een hond voor een (andere) stichting opgevangen met optie op adoptie, als kameraadje voor mijn hond Dama. In de informatie stond dat hij heel sociaal was en het leek op het eerste gezicht een prima match, ze moesten even wennen aan elkaar maar Dama is een onderdanig teefje die met elke hond kan. Uiteraard heb je geduld met zo’n hond van ruim 4 jaar die heel lang in het asiel heeft gezeten, hij moet nog veel leren en aanloopproblemen zijn er altijd. Maar deze hond had zeer veel issues: zeer onzeker, heftige verlatingsangst, zeer agressieve voernijd en niet sociaal naar andere honden, hij ging ineens van 1 naar 10. Ik heb een jaar lang met hem hondentraining gevolgd (en de commando’s kende hij prima, daar lag het niet aan), ik consulteerde coaches die meeliepen op individuele wandelingen, nam alle informatie en tips in me op. Soms had ik even succes maar hij viel ook telkens terug en het werd alleen maar erger. Ik heb daarvan veel geleerd maar het was ook een heel moeilijke tijd. Uiteindelijk heb ik hem, na 2 jaar, moeten laten herplaatsen. Dat was heel pijnlijk maar was voor iedereen – de hond zelf, voor mijn gezin maar vooral ook mijn hond Dama – de beste oplossing.

Ik moet zeggen dat ik van die stichting destijds niet veel hulp kreeg. Gelukkig gaat het bij Straydogs heel anders, het is een warm bad qua morele support, goede tips en ook hands-on als je op een probleem of een vraag stuit tijdens het opvangen. Het moeilijkst aan opvangen vind ik dat je een hele tijd in een uitzichtloze situatie kunt zitten, zoals het markeringsprobleem van Robbie en vooral ook telkens de terugval in het gedrag van de onzekere hond, net als ik dacht een paar kleine stapjes te maken. Heel frustrerend en omdat je de hond in huis hebt word je er dagelijks mee geconfronteerd en krijg je geen rust. Maar het mooie is ook dat juist de problemen die wél opgelost worden, ook de mooiste beloning zijn voor het opvangen: als je er wél in slaagt een bang asielhondje te laten socialiseren en te veranderen in een stabiel huisdier dat ó zo dankbaar is voor alles wat je doet.

Elke hond heeft ook zijn eigen dingetjes: Pepa en Oni waren grappige eigenwijze keizerinnetjes, June die ik ‘Bep Lachebek’ noemde omdat ze me elke ochtend breed lachend begroette, mijn eigen Dama die doodsbang bibberend nergens heen durfde, van angst op de achterbank van mijn auto plaste, angstig wegkroop achter de tafel als er iemand binnenkomt en die nu de meest relaxte hond van het westelijk halfrond is en enorm goed helpt bij het inburgeren van onze Roemeentjes. En zo kan ik er nog veel meer opnoemen. Wat ik ook heel mooi vind – en dat zie je vooral bij Joy ook – dat een hond die afschuwelijke dingen heeft doorgemaakt, er zonder trauma’s uit komt. Joy is een super rustige en dankbare hond, ondanks dat ze 1,5 maand geleden nog bloedend, broodmager en onder de vlooien en wormen uit het asiel vandaan is getrokken. Ze heeft er een blind oog aan overgehouden, maar vooral heel veel affectie naar de mens en blijft desondanks ook heel sociaal naar andere honden. Nu ze spieren begint te ontwikkelen en een glanzende gestroomde vacht heeft, merk ik dat dit echt een beauty gaat worden. Een heel lieve hond die bij elke begroeting op haar rug onder mijn voeten komt liggen…. Dan voel je je niet de opvangmama, maar de opvangkoningin.

Jeanne namens ons en alle hondjes BEDANKT


logo srn

anbi logo

fb image

Meer nieuwsberichten