Patricia is één van onze teamleden die op dit moment op bezoek is bij het asiel van Elisa. Ze schreef onderstaand bericht op de Facebook pagina van haar bedrijf, DogAbility Training en Therapie. We delen het graag; wat ze schrijft is voor ons hele team zo herkenbaar en raakt ons:
"Vanmorgen zijn we weer naar het asiel gegaan. We hebben gewandeld met de honden, bij de pups gezeten en met een pupje naar de dierenarts geweest. Een dag vol indrukken wederom.
Het blijft indrukwekkend. Maar vandaag gaat mijn brein ook weer echt aan. Gisteren kwam er zoveel op me af dat je vooral het grote plaatje ziet. Vandaag begin ik weer de kleine signalen te zien. De dingen waar je als gedragsmens automatisch naar kijkt.
Je ziet honden met duidelijk kennelgedrag. Honden die compleet idioot doen als je bij ze in de kennel komt. Het lijkt dan heel wat. Heel enthousiast, heel sociaal.
Maar als je goed kijkt zie je iets anders.
Ze kunnen gewoon geen kant op. Ze weten zich letterlijk geen houding te geven. Ze doen maar wat omdat ze niet weten wat ze met zichzelf aan moeten. Dat wordt dan al snel gezien als "heel sociaal".
En zo kan ik me voorstellen dat, met weinig kennis van gedrag, honden bemiddeld worden die sociaal zouden zijn. Eenmaal in ons drukke land komen er nog veel meer prikkels bij. Sommige honden raken zo overprikkeld dat ze uiteindelijk compleet dichtklappen. Shutdown…
En wij proberen ze dan maar mee te sleuren in het ritme van alledag.
Voordat ik aan deze reis begon vroeg ik me af of mijn idee over honden zonder perspectief zou veranderen. Maar dat is het zeker niet.
Wat ik wel merk, nu ik hier middenin sta, is dat ik het moeilijker vind om begrip te hebben voor mensen die te snel willen. Als ik in mijn luxe huis op mijn luxe kantoor zit te werken kan ik me daar best in verplaatsen. Maar als je hier staat… en je ziet dat een hond eindelijk een kans krijgt om hier weg te gaan… dan kan ik me boos maken over het feit dat alles zo snel moet.
Waarom mogen ze niet gewoon even vertragen?
Wat is nou twee maanden rustig aan doen op een heel hondenleven? Voor die hond zou het zoveel verschil maken. En voor de mensen uiteindelijk ook.
Het begrip stress emmer is in hondenland inmiddels redelijk bekend. Maar het besef dat deze honden vaak met een emmertje ter grootte van een vingerhoedje aankomen wil er nog niet echt in.
Vanavond vertelde Elisa bij het eten dat er ooit mensen waren die hun hond zelf zijn komen terugbrengen. Na dagen reizen stonden ze hier. In shock.
Ja… wat had je gedacht?
Dat het de laatste hond uit het spa gedeelte was?
Dat het hotelgedeelte gesloten is en er alleen nog kennels over zijn?
Het contrast is zo ontzettend groot.
Ik weet precies wat ik hier zou willen.
Maar ik weet ook dat het vrijwel onmogelijk is."
Wil je meer weten over Elisa's asiel en filmpjes ervan zien?
Kijk dan op onze pagina Elisa's asiel: onze honden uit Roemenië
