Weer thuis na een week lang op bezoek bij Elisa's asiel.
Ons teamlid Sjoukje schrijft:
Hoe kun je 7 dagen emoties samenvatten in 2.5 minuut? Niet. Ik heb het geprobeerd, maar het gaat gewoonweg niet. Het zijn blije momenten, het zijn verdrietige momenten. Uren kan ik erover nadenken, maar er echt over praten? Dat lukt soms wel, soms niet.
Afgelopen week was een ervaring waar je U tegen zegt. Op persoonlijk vlak, op professioneel vlak, op het vlak van nazorg binnen de stichting.
En misschien is dat nog wel het meest confronterende: dat alles door elkaar heen loopt.
Persoonlijk ben ik geraakt. Door wat ik heb gezien, door wat ik heb gevoeld, door de keuzes die ik moest maken. Ik wil helpen, alles en iedereen. Maar ik heb ook heel duidelijk gevoeld dat dat niet kan. Dat ik moet kiezen. Dat ik soms wegloop terwijl ik eigenlijk wil blijven. En dat gevoel… dat neem ik mee naar huis.
Professioneel ging ik ook aan. Alles wat ik daar zag, bevestigde en schuurde tegelijk. Gedrag, gezondheid, het maag-darmstelsel, stress… het viel ineens nog meer op z’n plek. Honden die daar “gewoon” functioneren, maar waarvan ik weet dat ze, eenmaal hier, tegen grenzen aan gaan lopen. En dat vraagt iets. Van mij. Van hoe ik kijk, begeleid en soms ook van hoe ik moet durven vertragen.
En dan de nazorg binnen de stichting. Want het stopt niet als een hond in Nederland aankomt. Sterker nog, daar begint het pas. De rugzak die ze meebrengen zie je niet altijd meteen. Maar hij is er wel. In gedrag, in spanning, in kleine signalen die je alleen ziet als je weet waar je naar kijkt. Dat maakt dat nazorg voor mij geen bijzaak is. Het is essentieel.
Wat deze week mij vooral heeft gebracht, is besef. Besef van schaal. Besef van verantwoordelijkheid. Maar ook besef dat wat ik doe, hoe klein het soms ook voelt, ertoe doet.
En misschien is dat wel het enige wat ik kan vasthouden de dag na thuiskomst.
Dat ik niet alles kan veranderen.
Maar dat ik wel iets kan betekenen.
