Afscheid van Cezar…

Afgelopen donderdag was een dag van verdriet.
Want we hebben onze Cezar moeten laten gaan.
Na uitgebreid onderzoek en een second opinion was de conclusie duidelijk: Cezar heeft geen toekomst meer. De verstopping in zijn darmen werd veroorzaakt door een oude bekkenbreuk en kapotte ruggewervels. Het bekken is scheef gezakt waardoor zenuwen bekneld zijn geraakt en waardoor de darmen niet meer konden persen. Daardoor is een megacolon ontstaan (een stuk dikke darm dat niet meer werkt en ontzettend uitgerekt is door ontlasting) en is er ook een vernauwing gekomen in het laatste stuk van de darmen. Dit proces was al een aantal maanden aan de gang, gezien de grootte van het uitgerekte stuk. Laxeermiddelen deden hun werk onvoldoende, eens in de 3 dagen kwam er met heel veel moeite een klein beetje ontlasting. De foto van afgelopen donderdag liet een dikke darm vol ontlasting zien. Het advies was euthanasie, want een operatie zou allerlei complicaties met zich mee brengen en zou ook niks kunnen doen aan het vernauwde stuk darm.
De allergie, het slechte lopen, het was allemaal behandelbaar, maar een megacolon en een vernauwing tegelijkertijd is niet te verhelpen. Het is zo ontzettend verdrietig om zo’n lieve hond te moeten laten inslapen. Cezar was nog maar een maand in Nederland en genoot zo van zijn mand, het spelen en alle liefde en warmte. 
Zijn beide gastmoeders Debbie en Mirjam waren bij zijn afscheid en het verliep allemaal rustig en heel snel. Maar wat doet het zeer. 


Want Cezar verdiende zoveel meer dan dit na jaren in een kleine kennel te hebben geleefd. We hebben hem daar gezien, een triest koppie en wat afwachtend; maar al snel helemaal blij met aandacht en iets lekkers. Hij raakte ons en we wisten ook, als we hem nu laten zitten, komt hij nooit meer weg, want niemand adopteert zo’n hond rechtstreeks. Dus we hebben hem naar Nederland gehaald in de hoop dat hij nog een paar mooie jaren zou hebben. Maar helaas besliste het lot anders en dat voelt ontzettend oneerlijk en intens verdrietig. 
De enige schrale troost is dat de laatste maand van zijn leven heel mooi en goed is geweest. En dat hem een pijnlijke eenzame dood in zijn kennel bespaard is gebleven. Lieve Debbie en Mirjam, heel veel dank daarvoor. Hij is gestorven in liefdevolle armen